Wuliao Jiu Wanjie’yi izlerken en çok diyaloglarına tutuluyorum; sanki iki karakter değil de iki gerçek insan geyik yapıyor gibi. Laflar doğal, arada ince taşlar, kimi yerde saçma espri, kimi yerde beklenmedik ciddiyet… Anime “konu”dan çok “muhabbet”l...
Let’s Play: Quest-darake no My Life tam “kafam yorgun, beynimi yormadan eğlenmek istiyorum” animelerinden. Genel atmosfer full hafiflik: parlak renkler, rahat tempolu bölümler, karakterlerin kendi kendine cringe olup toparlamaya çalıştığı anlar falan...
Final sahnesi resmen “Negima mirası”na selam çakıp kapattı; hem tatlı bir veda, hem de “ulan daha çok şey görecektik be” diye iç yakan cinsten… Yarım kalmış efsane hissi bırakıyor insanda....
Mob Psycho 100 başta çizimiyle “eh” dedirtip sonra diyaloglarıyla tokatlayan türden bir anime. Karakterler öyle içten, öyle doğal konuşuyor ki, sanki yan masada arkadaşlarının dertleşmesini dinliyorsun. Mizahla ciddiyet arasındaki o ince çizgiyi çok ...
Karakter gelişimi konusunda UQ Holder, Negima’nın yanına bile yaklaşamıyor kanka; çoğu tip “cool poz”dan öteye gidemeyen, level atlar ama derinleşmez cinsten, potansiyeli gömüp geçmişe oynayan bir seri....
Mob Psycho 100’a “abi bu çizimler ne böyle” diye burun kıvıran tayfaya sesleniyorum: tam tersi, o sözde “basit” çizim tarzı serinin en büyük kozu. Duygusal sahnelerde öyle yaratıcı, öyle patlayıcı animasyonlar görüyoruz ki, çoğu “mükemmel çizimli” an...
“Let’s Play: Quest-darake no My Life” beklediğimden çok daha eğlenceli çıktı, özellikle final sahnesi resmen “devam sezonu istiyoruz” diye bağırıyor. O son bakışlar, ufak göndermeler, karakterlerin geldiği nokta… Hepsi tatlı bir yarım kalmışlık hissi...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo ilk bakışta sıradan romcom gibi duruyor ama çizim kalitesi şaşırtıcı derecede temiz ve canlı. Karakter tasarımları baya akılda kalıcı, mimikler de komediyi çok iyi taşıyor. Renk paleti, arka plan detayları falan ga...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo, tam “rom-com klişesi” diye girip final sahnesinde tokadı basan türden anime. Son bölümde o banka oturuşu yok mu… resmen karakterlerin duyguları suratına çarpıyor insanın. Ne boş beleş harem serilerine benziyor, ne...
Wuliao Jiu Wanjie öyle manyak bir anime ki, son bölüme kadar “iyi hoş da nereye bağlanacak bu?” diye izliyorsun, final sahnesi bir geliyor, tokadı yapıştırıyor. Özellikle o son 3-4 dakikadaki atmosfer ve verilen kararlar baya akılda kalıcı. Çizim tar...
Karakter gelişimi tarafı tam “potansiyel var, işlem yok” durumu. Güzel temeller atıyor ama çoğu karakter level atlamadan sezonu bitiriyor, hypeını veriyor, hakkını veremiyor....
UQ Holder! ilk bakışta sadece aksiyon gibi duruyor ama karakter gelişimi baya tatlı ilerliyor. Özellikle Touta’nın “salak çocuk” modundan yavaş yavaş sorumluluk alan lidere evrilişi hoş yazılmış. Yan karakterler de klişe gibi dursa da geçmişleri açıl...
Eski nesil shounen ruhunu alıp üstüne hafif karanlık, hafif ecchi sos dökmüş, tempoyu hiç düşürmeyen “klasik ama yine de gaz” bir atmosfer; tam böyle gece yarısı açıp binge’leyince kendine getiren türden....
Final sahnesi tam “lan bitti mi şimdi?” dedirten cinstendi; hype’ı çat diye kesip bırakmışlar, sanki asıl finali DLC diye ayrı satacaklar gibi yarım yamalak bir tat bıraktı....
Kanojo mo Kanojo tam beyin yakan saçmalık ama izlettiriyor kendini, kabul edelim. Özellikle müzikler cuk oturmuş; açılış şarkısı zaten kafa açıyor, kapanış da bölüm bitti diye üzülürken tatlı tatlı veda ediyor. Komedisi hafif cringe, karakterler ayrı...
