Mob Psycho 100 başta “çerezlik shounen” gibi duruyor ama sakın yanılma, duygusal tokadı en sert atan serilerden. Özellikle final sahnesi… Ulan yıllardır shounen izlerim, bu kadar temiz, bu kadar içten bir kapanış görmedim. Güç muç hikâye, esas mevzu ...
Seishun Buta Yarou wa Bunny Girl Senpai no Yume wo Minai, ergen dramı diye geçip gidilecek bir seri değil; psikoloji, aşk, varoluş bunalımı hepsi tek potada. Final sahnesi ise tam anlamıyla mideye yumruk: sakin, abartısız ama içten içe kemiren bir du...
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2’de diyaloglar resmen “shounen klasiklerinin fast food” hali; hızlı, bol laf, ama derinlik yok, karakter muhabbetleri de çoğu zaman fanservice taşımaktan öteye geçemiyor....
Wuliao Jiu Wanjie tam olarak “ne izliyorum lan ben?” dedirten ama bir o kadar da merak ettiren cinsten. Genel atmosferi hafif kaotik, absürt mizahı bol, ciddiyetini asla tam oturmayan bir fantazi dünyası var. Böyle çerezlik başlayıp “dur bakayım sonr...
Soundtrack tam “ölçülü gaz” seviyesinde: açılışlar kulak kurşunlıyor, savaş sahnelerinde tempo şıkır şıkır, ama bitti mi arkada özel bi tat bırakmıyor. Dinlerken sarıyor, kapatınca ismi akılda kalmıyor....
Negima’nın torunları toplanmış, UQ Holder tam bir “eski aşkın geleceğe taşınmış hali” gibi: klasik shounen heyecanı, hafif ecchi, bol aksiyon, üstüne de o sıcak, arkadaşlık kokan atmosfer… Hem nostalji vuruyor, hem modern shounen gazı veriyor, tam fo...
Shironeko Project: Zero Chronicle öyle bir anime ki, final sahnesi bittikten sonra ekrana bakıp “cidden böyle mi bitti lan?” diyorsun. Tatlı romantizm, kasvetli atmosfer, bol dram… hepsi o son darbeye hazırlık gibi. Bazı yerleri dağınık, kabul, ama o...
Gate: Jieitai Kanochi nite, Kaku Tatakaeri ilk bakışta “askeri fantastik” diye geçebileceğin bir anime ama müzikleri ayrı bir kafa açıyor. Açılış-kapanış şarkıları tam animeye yakışan epik ama eğlenceli bir hava veriyor, bazı sahnelerde arkada çalan ...
Let’s Play: Quest-darake no My Life beklediğimden çok daha tatlı çıktı, bunda müziklerin payı büyük. Açılış şarkısı tam “level atlayalım” gazı veriyor, kapanış da günü kapatırken yumuşakça sarıyor. Aralarda çalan BGM’ler hem komediyi hem duygusal anl...
Diyaloglar resmen fan service değil, beyin service; karakterler çatır çatır atışıyor, espriyle ciddiyet arasındaki geçişler yağ gibi akıyor. Okurken “ulan keşke shounen’ler hep böyle yazılsa” dedirten cinsten....
Kanojo mo Kanojo tam bir kaos ama karakter gelişimi beklenmedik şekilde tatlı ilerliyor. Naoya’nın saçma dürüstlüğü, kızların kıskançlıkla karışık kırılgan halleri derken herkes yavaş yavaş daha “insan” oluyor. İlk bakışta boş komedi gibi duruyor ama...
Çizimler cuk oturmuş abi; detay var, aksiyon akıyor, fanservice zaten şov yapıyor. Göze hiç batmıyor, tam tersi “bunu bas duvara poster yapalım” kıvamında....
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2 hiç ummadığın kadar akıcı diyaloglara sahip bir seri. Karakterlerin birbirine laf atması, arada patlayan espriler, ciddi anlarda bile doğal akan konuşmalar… İzlerken “ulan bunlar gerçekten arkadaş” hissi veriyor. Öze...
Soundtrack tam şenlik: OP/ED’ler kulakta fena yer ediyor, aksiyon sahnelerindeki müzik de gazı sonuna kadar veriyor. Animeyi değil, müzikleri için bile açılır bu....
Final sahnesi tam “hadi sezon 2’ye geçiyoruz” modunda bitiyor ama ortada sezon mozun yok… Resmen hype’ı verip ortada bıraktılar, seyirciye **“devamı kendi hayal gücünüzde kalsın”** çakmışlar gibi....
