D-Frag! tam anlamıyla kaos komedisi, ama beni en çok müzikleriyle kazandı. Açılış parçası zaten direkt kafa sallatmalık, kapanış da ayrı manyak bi enerji veriyor. Aralarda çalan bgm’ler sahnelerin absürtlüğünü öyle güzel yükseltiyor ki espriler iki k...
Müzikler cuk oturmuş kanka; hem klasik havayı veriyor hem de dram patlayınca arkadan öyle bir giriyor ki sahne iki kat duygulu geliyor. Açılış da tam “villainess ama asil” modu, hiç sırıtmıyor....
Let's Play: Quest-darake no My Life tam kafa dağıtmalık, ama beni asıl vuran müzikleri oldu. Açılış parçası hem hafif RPG havası veriyor hem de “hadi bir bölüm daha” diye gaza getiriyor. Arka plan müzikleri de oyun oynarken çalan OST’ler gibi, sahnel...
Diyaloglar resmen ballı ekmek gibi akıyor; ne yapay duruyor ne de boş muhabbet. Laf sokmaları, şakalaşmaları tam ayarında, karakterler konuşurken “oha aynen böyle tepki verirdim” dedirtiyor. Konuşmalar sayesinde hem romantizm hem politik hava cuk otu...
Baş karakterin gelişimi tam “ölü balık bakışlı klişe villainess”ten “ben kendi hayatımın yazarına dönerim, prens olsa da olmasa da” çizgisine geçiyor; özellikle travmalarını kabullenip sınır çizmeye başladığı kısımlar, seriyi düz romantik masal olmak...
Gate: Jieitai Kanochi nite, Kaku Tatakaeri ilk bakışta standart isekai gibi duruyor ama müzikleri baya sürüklüyor be. Özellikle savaş sahnelerindeki orkestral parçalar ve o hafif epik hava, sahneleri iki gömlek yukarı çekiyor. Açılış-kapanış şarkılar...
D-Frag! tam anlamıyla diyalog şöleni lan. Espiri yağmuru gibi, bir cümle bitmeden öbürü patlıyor, referanslar, saçma mantık yürütmeler, karakterlerin kendi kendini gömmeleri falan… Özellikle Kenji’nin çıldırma anlarında diyaloglar ciddi anlamda efsan...
Seishun Buta Yarou, ilk bakışta klasik liseli dramı gibi durup sonra tokadı ters köşeden patlatan cinsten. O ağır ama sakin ilerleyen atmosferi, gece sahneleri, boş sokaklar, deniz kenarı derken insanın içine hafif bir hüzün, garip bir huzur çöküyor....
Çizimler şeker gibi ama detay fakiri; karakter tasarımları hoş, arka planlar “copy–paste” hissi veriyor, göze batmıyor ama vay be de dedirtmiyor....
Müzikler tam "şeker ama tehlikeli" modunda; o romantik sahnelerde çalan tatlı melodiler yüzünden kalp ritmi bozuluyor resmen, sanki oturup görsel roman oynuyormuşsun hissi veriyor....
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2 ilk bölümlerde “meh” gibi geliyor ama sakın bırakma, o final sahnesi tokadı koyuyor. Hem Negima geçmişine göz kırpıyor, hem de karakterlerin duygusal tarafını çat diye suratına çarpıyor. Bir bakmışsın “devamı nerede ...
Kanojo mo Kanojo ilk bakışta klasik harem kafa ütüleyicisi gibi duruyor ama karakter gelişimi şaşırtıcı derecede tatlı ve tutarlı ilerliyor. Naoya’nın aşırı dürüstlüğü, kızların kıskançlık–özgüven gelgitleri derken herkes yavaş yavaş daha olgun karar...
Seishun Buta Yarou, “liseli dramı” diye geçip gideceğin türden değil; diyaloglar öyle iyi yazılmış ki bazen anime izlediğini unutup iki insanın ciddi ciddi tartışmasını dinliyormuşsun gibi hissediyorsun. Saçma sapan espriden ziyade zeki laf sokmalar,...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo ilk bakışta klişe romantik komedi gibi duruyor ama çizim kalitesi şaşırtıcı derecede tatlı ve temiz. Karakter tasarımları cuk oturmuş, mimikler çok iyi yansıtılmış, komedi sahnelerinde abartılı yüz ifadeleri baya e...
Diyaloglar resmen görgüsüz zengin gibi: hem akıyor, hem de yer yer öyle savage laf sokmalar var ki sahneye alkış tutasın geliyor. Klasik shoujo gevelemesi yok, herkes ne diyecekse çat diye söylüyor, o yüzden hiç sıkmıyor....
