Mob Psycho 100 izlemeyeni dövüyorlarmış, o derece iyi iş. Özellikle müzikler… Açılış şarkısı zaten direkt kafa göz giriyor, OP’yi geçemedim ben bir süre. Sahnelerdeki elektronik rock karışımı sound, duygusal yerlerde patlayan sakin parçalar falan ina...
Seishun Buta Yarou wa Bunny Girl Senpai no Yume wo Minai, ilk bakışta “ergen dramı + bunny girl fanservisi” gibi durup sonra suratına tokadı basan türden. Diyaloglar aşırı zeki, karakterler gerçek insan gibi ve her arc kendini ayrı güzel bağlıyor. Am...
Çizimler cuk oturmuş ama detay bazen kaçıyor; aksiyon sahneleri akıyor, durağan sahneler hafif tembel kalmış....
Soundtrack tam “shounen gazı” modu: opening’ler tokat gibi, savaş sahnelerinde müzik girince direkt adrenaline basıyorsun. Anime kendi orta karar, müzikler gereğinden fazla iyi kalmış....
Final sahnesi tam “hadi şimdi esas olaya giriyoruz” derken çat diye biten animelerden; hype tavan, cevap sıfır. Devamı gelmeyecek bir ilk bölüm finali gibi, aklım duvara tosladı resmen....
Çizimler tam “eski usul sağlam shounen” kafası: detay bol, aksiyon sahneleri yağ gibi akıyor; bazı paneller var, duvar kağıdı yapsan yeri....
Eski nesil shounen havasını alıp vampirli, ölümsüzlü, turnuvalı, hafif ecchili blender’dan geçirip “ölümsüzler kulübü battle shouneni” diye önüme koymuşlar; tempolu, hafif kaotik, tam kafa dağıtmalık seri....
Soundtrack tam “shounen damarını kabartalım” kafasında; opening zaten gaz, arada çalan epik orkestral parçalar da sahneleri iki seviye yukarı taşıyor. Kulaklıkla aç, hype garantili....
Mob Psycho 100, shounen diye geçip sakın hafife alma; adamlar karakter gelişimi dersi veriyor resmen. Özellikle final sahnesi… “Güçlü olmak ne demek?” sorusunu öyle tokat gibi çarpıyor ki suratına, bir süre boş boş ekrana bakıyorsun. Ne aksiyonu eksi...
Let's Play: Quest-darake no My Life beklediğimden çok daha keyifli çıktı, final sahnesi de tam “lan iyi ki sabretmişim” dedirten cinsten. Böyle hafif isekai klişeleriyle dalga geçen ama karakterlerine de kıyamayan bir havası var. Son bölümdeki duyguy...
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2’yi izlerken en çok diyaloglarından keyif aldım lan. Kuru shounen zırvalığı yok; karakterler birbirine laf sokarken hem komik hem de duygusal olabiliyor. Özellikle ölümsüzlük, arkadaşlık falan konuşulurken şaşırtıcı d...
Diyaloglar tam “shounen klişesi + harem geyikleri” karışımı; arada bir iki sağlam laf çarpıyor ama çoğu sanki hızlıca geçilsin diye yazılmış muhabbet gibi, akıp gidiyor, çok da iz bırakmıyor....
Soundtrack tokat gibi oturuyor; opening’ler hype’ı çatlatıyor ama keşke seri kadar underrated olmasaydı be, bu müzikler daha çok konuşulmayı hak ediyor....
Final sahnesi tam “lan buraya kadar geldik, BÖYLE mi bitecek?” dedirten cinsten. Fan service var, hype var ama closure yok; resmen sequel teaser’ı diye yutturulmuş yarım final....
Negima’dan kalan o çılgınlık + ölümsüz tayfanın umursamazlığı birleşmiş, “ölsek de eğleniyoruz kanka” havasında, şamata ile karanlık temayı aynı anda yediren tam ergenlik sonrası shounen kafası....
