Kanojo mo Kanojo tam bir guilty pleasure, kabul edelim. Harem klişesi desen var, saçmalık desen bol, ama temposu acayip akıcı. Özellikle final sahnesi… resmen “eee sonra?” diye bıraktı, insanı deli ediyor. Finalde verdiği o devam hissi yüzünden bile ...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo, tam “lan bi bakayım n’oluyomuş” diye açmalık anime. Mizah zaten sağlam ama arka planda çalan o hafif, keyifli müzikler atmosferi baya toparlıyor; açılış-kapanış şarkıları da insanın diline yapışıyor. Rom-com seviy...
Final sahnesi tam “lan bu muydu şimdi?” dedirten cinsten… Hype’ı gömdü, duyguyu yarım bıraktı, sanki bir bölüm daha gelicekmiş gibi kesip atmışlar....
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2, Negima evrenine hem fan servisi hem de aksiyon açısından baya güzel dokunuyor. Özellikle final sahnesi var ya… hem nostalji tokadı hem de “lan keşke devam etse” dedirten cinsten. Karakterler zaten sevilesi, tempo da...
Seishun Buta Yarou, ergen dramını edebiyat gibi yazıp üstüne tertemiz çizim kalitesiyle servis eden anime resmen. Renk paleti yumuşak, arka planlar detaylı, karakter animasyonları abartısız ama inanılmaz akıcı. Özellikle yüz ifadeleri ve bakışlar man...
UQ Holder tam “eski sevgilinin kuzeni” gibi: Negima’nın tadı var, ama daha karanlık, daha rahat, daha shounen. Ölüm kalım ciddiyetiyle ergen muhabbetini aynı masada rakı içiriyor resmen. Atmosfer net: ölümsüzlük kasveti + shounen enerji patlaması....
Müzikler tam “shounen gazı” ayarında kanka; açılış kapanış zaten hype manyağı, aralara serpiştirilen ost’lar da sahneye cuk oturuyor. Unutulmaz masterpiece değil ama izlerken damarını güzel şişirtiyor....
UQ Holder, Negima evreninin “büyü okulundan ölümüne ölümsüz dövüş kulübüne” evrilmiş hali; hava hep akşamüstü turuncu, ton hep hafif karanlık, ama altında ergenlik enerjisi kaynayan, kan ter gözyaşı karışımı shounen ortamı....
Wuliao Jiu Wanjie’yi izlerken “eh işte” modundaydım ama final sahnesi tokadı suratıma çaktı resmen. Beklemediğim kadar duygusal ve sert bir kapanış oldu, bütün sezonu başka bir gözle düşündürüyor. Klasik shounen klişesi bekleme, hafif karanlık, hafif...
Karakter gelişimi konusunda seri tam “potansiyel var, işlemesi eksik” örneği: Çoğu tip cool gözükmek için var, derinleşemeden power-up manyağına bağlayıp geçiyor. Birkaç karakter hariç duygusal evrim değil, level atlama izliyoruz resmen....
Soundtrack tam olarak “shounen gazı” veriyor: opening’i kafa açıyor, aralara serpiştirilmiş ost’lar sahneleri güzel dolduruyor ama öyle kulaklara kazınan efsane parça yok; idare eder, hype’ı taşıyor işte....
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo ilk başta klasik harem klişesi gibi durup sonrasında acayip tatlı ters köşelerle akıyor. Karakter dinamikleri zaten keyifli de, final sahnesi yok mu… resmen “devamı gelsin” diye ekrana kitliyor insanı. Hem duygusal...
Let's Play: Quest-darake no My Life beklediğimden daha eğlenceli çıktı, özellikle müzik tarafı baya tatlı. Açılış şarkısı tam “bakalım bugün ne saçmalık yaşayacağız” havası veriyor, kapanış da yumuşacık indiriyor. Aralarda çalan oyun vari BGM’ler de ...
UQ Holder, Negima evrenini alıp “shounen battle battle” moduna sokmuş hali; eski serinin sıcak okul atmosferi yok, yerine daha karanlık, ölümsüzlük muhabbeti ve bol kanlı, tempolu dövüşler var. Eski tadı arayanı biraz soğutur, saf aksiyon ve power-up...
Kanojo mo Kanojo tam bir beyin yakma komedisi ama esas bombası müzikleri. Açılış şarkısı öyle manyak gaz ki, ilk bölümde “bi bakıp çıkarım” derken kendini OP’yi tekrar tekrar açarken buluyorsun. Neşeli, dinamik, tam bu absürt aşk üçgeninin kaosuna gö...
