Kanojo mo Kanojo tam beyin boşaltmalık manyak romantik komedi, ama esas olay çizim kalitesi. Renk paleti cıvıl cıvıl, karakter tasarımları çok tatlı, mimikler abartılı ve komediye cuk oturuyor. Hareketli sahnelerde bile çizimler pek dağılmıyor, göz z...
Wuliao Jiu Wanjie beklediğimden çok daha iyi çıktı, ama asıl sürpriz müziklerde. Açılış-kapanış zaten akılda kalıyor da, aralarda giren o lo-fi havası, yer yer epik, yer yer hafif jazzy tınılar sahneleri bayağı yukarı çekiyor. Özellikle aksiyon anlar...
Müzikler beklediğimden iyi çıktı lan, özellikle dramatik sahnelerde giren o orkestral tonlar tam “villainess ama kalbimiz sende” modu açtırıyor. Açılış da fena gaz, seriye duyguyu asıl veren şey resmen OST....
Tam “yanlış beden, yanlış dünya, ama lanet olsun doğru prens” animesi. Politik intrika var, romantik saplantı var, kızımız da ezik değil; saray tozu yutarken bile ağzının payını çatır çatır veriyor. Genel atmosfer: pembe tülün üstüne serpiştirilmiş h...
Final sahnesi tam “lan bunca bölümün parasını şimdi alıyolar” kıvamında; ne çiğ romantik, ne de boş fanservis. Noktayı öyle bi koymuşlar ki hem kalp ısırıyor, hem de “tamam lan, bu masal burada bitmeli” dedirtiyor....
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2’nin en güzel yanı, diyaloglarının boş muhabbet olmaması. Karakterler geyik yaparken bile arada öyle laflar çakıyorlar ki hem gülüyorsun hem de “ulan doğru diyorsun” moduna giriyorsun. Espriler yerli yerinde, duygusal...
Diyaloglar resmen word savaş alanı: Prens tokat gibi laf sokuyor, kız da geri vites yok, çatır çatır karşılık veriyor. Ne "soylu" resmiyeti, ne kasıntı tiradlar; tam fanfic tatlılığı + light novel akıcılığı, okurken suratında istemsiz sırıtış bırakıy...
Akuyaku Reijou’da karakter gelişimi resmen level atlıyor: kız “etiket yemiş kötü kadın”dan kendi değerini bilen, dik duran kraliçe moduna geçiyor; prens de klasik şeker oğlandan “seni kim üzerse gömerim” kafasında, duygusal olarak olgun bir adama evr...
Tam “yumuşak villainess masalı” havası: pembe pamuk şeker romantizm, sıcacık krallık atmosferi, hafif dram sosu… Kafa yormadan yüz gülümseten, konfor anime gibi dizi....
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo, ilk bakışta klişe romantik komedi gibi duruyor ama hem mizahı hem de müzikleriyle baya sarıyor. Özellikle açılış ve kapanış şarkıları tam “bir bölüm daha açayım” kıvamında, hafif neşeli ama duyguyu da veriyor. Rom...
Çizimler öyle temiz, detaylı ve tatlı ki sayfa çevirirken gözün resmen bayram ediyor; shoujo klişesi ama görsel kalite full “duvar kağıdı yapmalık” seviyede....
Müzikler tam “şeker pembe masal + hafif drama” ayarında; opening kapanışıyla beraber hem kulak kurdu oluyor hem de sahnelerin duygusunu cuk oturtuyor, ne cheesy ne de boş—tam doz romantik shoujo tadı....
Tatlı tatlı ilerleyen ama alttan alta “lan bunlar harbi birbirine gömülmüş” dedirten, şeker kaplı obsesif aşk atmosferi var; masal gibi gidiyor ama arka planda psikopatik bir ilgi hep hissediliyor, o yüzden izlerken hem eriyorsun hem hafiften tırsıyo...
Shironeko Project: Zero Chronicle çoğu kişinin sallamadan geçtiği ama karakter gelişimi açısından şaşırtan serilerden. Özellikle Prens’in masumiyetten karanlığa kayışı ve Iris’in inatçı idealizmi gayet güzel işlenmiş. Yan karakterler bile “figüran” g...
Final sahnesi tam “fanfic böyle bitse ‘yok artık’ deriz” seviyesinde ama canon diye suratımıza çaktılar. Şu kadar yol after all that drama, o kadar tatlı tatlı geldik, final resmen şeker koması: mantık aramayı bırakınca acayip keyifli, ama bir tık da...
