"Wuliao Jiu Wanjie"yi izlerken en çok diyaloglarına takılıyorsun; karakterler resmen birbirine laf sokarak felsefe yapıyor. Hem geyik hem derin, hem de hiç kasıntı değil. Kuru shounen muhabbeti bekleme, burada konuşmalar hikâyeyi taşıyor. “Bir bölüm ...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo, çizim kalitesiyle beklenenden çok daha derli toplu bir iş. Renk paleti canlı, karakter tasarımları hem tatlı hem de mimiklerde baya zengin. Özellikle komedi anlarında yüz ifadeleri çok iyi taşıyor olayı. Hafif, ro...
Mob Psycho 100, süper güçlü ergen dramı gibi duruyor ama diyaloglar o kadar samimi ve tokatlayıcı ki, insan bazen durup kendi hayatını sorguluyor. Reigen’in sallama bilgelikleri, Mob’un saf ama yerden yere vuran iç konuşmaları… Mizahıyla, absürtliğiy...
ilk bölümden itibaren “bu ne lan, isekai mi askeri propaganda mı?” diye baktırıp sonra dünyasını gayet güzel satan anime. çatışmalar, fantastik taraf ve farklı medeniyetlerin teması beklediğimden daha akıcı. asıl sürpriz ise müzikleri; özellikle marş...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo’yu küçümseyip geçen çok oluyor ama müzikleri baya keyifli lan. Açılış şarkısı tam “liseli romcom” kafasında, enerjik, akılda kalıyor; kapanış da yumuşak, sırıtmayan bir tat bırakıyor. Aralarda çalan fon müzikleri s...
Karakter gelişimi açısından UQ Holder, Negima’nın “sonrasını merak edenler” için güzel fan servisi ama derinlik tarafında baya hafif kalıyor; çoğu karakter level atlıyor ama ruhsal olarak pek evrim geçirmiyor, büyümek yerine shounen klişelerine park ...
Final sahnesi resmen “hadi kardeşim, toparlayamadık bari nostalji basalım” kafasında bitiyor; hype’ı güzel, duygusu yerinde ama tam gaz giderken el freni çekilmiş gibi, yarım bırakılmış aşk hikâyesi gibi kalıyor insanda....
Wuliao Jiu Wanjie ilk bakışta klasik “güçlenip herkesi tokatlayan” serilerden biri gibi duruyor ama karakter gelişimi şaşırtıcı derecede sağlam. Ana karakterin kafasındaki kırılmalar, yan karakterlerin teker teker derinleşmesi derken fark etmeden duy...
Çizimler bayağı parlıyor, karakter tasarımları da taş gibi; göz resmen bayram ediyor....
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2, Negima evrenini sevenler için tam “lan keşke devamı gelse” dedirten cinsten. Özellikle final sahnesi… abi orda bir duruyor zaman, hem nostalji tokadı yiyorsun hem de “devam etse ne olurdu?” diye kafayı yiyorsun. Eks...
Final sahnesi resmen “Negima defterini kapatıyorum, UQ Holder bayrağı devralıyor” tokadıydı. Hem nostalji yumruğu, hem gelecek hype’ı; bitirirken içini burkan ama “devamı gelsin lan!” diye bağırtan türden final....
Let's Play: Quest-darake no My Life başta “eh işte” diye açtım ama final sahnesi tokadı koydu, hâlâ aklımdan çıkmıyor. Karakterlerin gelişimi, o son dakikalardaki duygusal yüklenme… Beklemediğim kadar iyi kapattılar. Hem komik, hem hafif duygusal, he...
Gate’i hala izlemediysen ciddi eksidesin kanka. İlk bakışta “meh” gibi duran çizimler, savaş sahnelerinde acayip toparlıyor; özellikle ejderha, zırh detayları falan baya tatlı. Renk paleti de ne çok cart ne çok soluk, tam kararında. Hem asker + fanta...
Müziği tam “shounen gazı” kıvamında: açılış-girişler tokat gibi, aksiyon sahnelerinde de damarı iyi yakalıyor. Öyle efsane değil ama kafa sallatıp hype’ı yükseltmeye yetiyor, görevini temiz yapıyor....
D-Frag! tam anlamıyla kafayı sıyırmalık bir absürtlük bombardımanı. Karakterlerin birbirine girmesi, kulübün manyaklıkları falan derken zaten kopuyorsun ama asıl bombayı final sahnesinde patlatıyor. Öyle “devamı gelir mi?” diye ekrana bakakalıyorsun....
