Kinoko Inu, “şirin görünüp içten içe kalbine vuran” işlerden. Kısa, yumuşak, sakin ama atmosferi akılda kalıcı. Mantar köpeğimizin etrafında doğa, yalnızlık ve dostluk çok minimal ama çok temiz bir dille anlatılıyor. Abartılı dram yok, “slice of life...
Müzikler tam “şeker gibi villainess, epik masal tadında aşk” kafası: hafif orkestra, hafif masal, duyguyu çat diye veriyor. Opening de ending de tam “bir bölüm daha açayım” gazı, kulağa yapışıyor çıkmıyor....
Seishun Buta Yarou, kulağa sakin çakılan ama içten içe paramparça eden türden bir anime. Özellikle müzikleri… Açılış, ending, aralarda giren o hafif melankolik melodiler derken, duyguyu kafana çivi gibi çakıyor. Hani sahne normalde “iyi”dir ya, sound...
D-Frag! tam anlamıyla diyalog şov ya. Espri temposu o kadar hızlı ki, altyazı yetiştireyim derken kahkaha kaçırıyorsun. Karakterlerin birbirine laf sokmaları, absürt ciddiyetleri ve “oyun klübü” muhabbetleri çok doğal, zorlama hissettirmiyor. Özellik...
Übel Blatt, “intikam hikayesi işte” diye girip suratına tokadı basan türden bir seri. Karanlık fanteziyi süs olsun diye değil, gerçekten kirli, kanlı ve ahlaken bulanık bir dünya kurmak için kullanıyor.
İzlenme sebebi net:
Temposu ağır ama dolu, ...
“Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo” başta klasik harem gibi durup sonra tokadı çakan serilerden. Final sahnesi ise tam “lan sonunda!” dedirten, hem tatlı hem de hafif buruk bir kapanış. Karakter gelişimi, ters köşeleri ve o son bakışlarla baya akıl...
Shironeko Project: Zero Chronicle ilk bölümlerde “eh işte” gidiyor diye sakın bırakma, final sahnesi için bile izlenir bu seri. O son dakikalarda öyle bir yumruk atıyor ki kalbine, karanlık-prenses mevzusu bambaşka bir noktaya evriliyor. Eksikleri va...
Final sahnesi resmen “fanfic olsa abartı derdik” kıvamında ama DELİ TATLI be. Mantık arama, kalbi bırak konuşsun: hem tatmin edici kapanış, hem de tam “ulan bitmesin ya” dedirten türden....
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo, diyaloglarıyla tokat manyağı yapan serilerden. Klasik romcom beklerken, karakterler bir anda öyle cümleler kuruyor ki “lan bunu ben düşünmüştüm” diye utanıyorsun. İç sesler, laf sokmalar, saçma ama samimi muhabbet...
"Isuca", tam anlamıyla “ciddi olacağım derken kendini ecchi curcunasının ortasında bulan” türden serilerden. Doğaüstü olaylar, iblis avcılığı, klan çekişmeleri falan var ama bunların hepsi baya fanservice sosuna bulanmış durumda.
Neden izlenmeli d...
Uruwashi no Yoi no Tsuki, “yine mi liseli shojo” diye burun kıvıranlara bile “dur bir sakin ol” dedirten türden bir iş. Ayano Kaneko’nun kaleminden çıktığı belli: karakterler karton değil, gerçekten dertleri, kırılganlıkları, kompleksleri var. Özelli...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo beklediğimden çok daha eğlenceli çıktı. Çizim kalitesi ilk bakışta “eh işte okul animesi” gibi dursa da mimikler, yüz yakın planları ve o abartılı tepkiler şakaları bayağı iyi taşıyor. Renk paleti de tatlı, göz yor...
Dandadan tam anlamıyla “ne izledim ben” dedirten, kafayı güzel shonen türü. Uzaylı var, ruh var, komedi var, aşk var, aksiyon var; hepsi aynı bölümün içinde ama tuhaf şekilde hiçbiri sırıtmıyor. Tempo durmuyor, sayfa çevirir gibi sahne değişiyor, tam...
D-Frag! ilk bakışta sadece kaos komedisi gibi duruyor ama karakter gelişimi baya tatlı ilerliyor. Kazama’nın “zorla delinquent” hallerinden ekibe gerçekten kafa yoran abiye dönüşmesi, Roka’nın pasif agresif manyaklıktan daha samimi, kırılgan yönlerin...
Gate: Jieitai Kanochi nite, Kaku Tatakaeri ilk bakışta “asker + başka dünya” klişesi gibi duruyor ama izledikçe acayip sarıyor. Siyaset, savaş, fantastik ırklar, hepsi dengeli. Asıl bombayı ise final sahnesinde patlatıyor; hem tatmin ediyor hem de “d...
