Mob Psycho 100, shounen diye geçme, kalbe işleyen cinsten. Özellikle final sahnesi… ulan orada insanın bütün “güç” algısı, “kimlik” algısı ters yüz oluyor. Hem mizahı, hem aksiyonu, hem duyguyu öyle dengeliyor ki bölüm bittiğinde bi’ boşluğa düşüyors...
Final sahnesi resmen “Negima’ya selam çakıp kapatıyoruz” gibiydi; duygu var, fanservice var ama **tatmin yok**. Güzel teaser, kötü final… “Hadi devamı gelsin” diye bıraktılar, hiç de gelmeyecekmiş gibi....
Diyaloglar cuk oturuyor kanka; hem Negima nostaljisi var, hem de karakterlerin birbirine laf çakmaları aşırı doğal. Shounen klişesi beklerken arada felsefe, arada öküz gibi espri geliyor, tempo hiç düşmüyor. Özeti: Konuşmalar anime değil, bildiğin so...
Shironeko Project: Zero Chronicle, hikâye olarak şaheser değil ama müzikleri cidden inanılmaz gaz ve atmosferik. Açılış temasından OST’lerine kadar o epik, hafif karanlık havayı çok iyi veriyor. Özellikle savaş sahnelerinde fondaki melodiler tüyleri ...
D-Frag! tam kaos komedi; ama beni asıl kilitleyen müzikleri oldu. Açılış şarkısı “Stalemate” resmen kulak zarına yerleşip çıkmıyor, kapanış da aynı şekilde deli enerjik. Aralarda çalan bgm’ler sahnelerin absürtlüğüne cuk oturuyor, hiç ucuz durmuyor. ...
Shironeko Project: Zero Chronicle başta klasik iyi-kötü çatışması gibi duruyor ama karakter gelişimi baya tatlı ilerliyor. Prens’in masumluktan karanlığa kayışı, Kraliçe’nin yükünü taşıma şekli falan adım adım oturuyor, “lan haklı mı bunlar?” diye so...
Karakter gelişimi konusunda UQ Holder tam “yarım pişmiş kebap” gibi: potansiyel var, altyapı sağlam, Negima’dan miras duygusal derinlik de taşiyor ama çoğu karakter “cool görünelim yeter” çizgisinde takılıyor; derinleşecek derinleşemeden seri gazı ke...
Soundtrack tam cuk oturmuş; opening’ler hype, arka plan müzikleri de sahnelere gazı basıyor. Özellikle aksiyon anlarında müzik girince “tamam lan, şimdi oldu” diyosun....
Final sahnesi tam “lan bunu böyle bitiremezsin!” dedirten cinsten; duyguyu veriyor verirmesine ama yarım bırakılmış hissettiriyor, sanki son dakikada fişi çekmişler gibi. Baştan sona build-up var, payoff yok… resmen troll final....
Soundtrack çatır çatır akıyor, opening zaten gaz, arka plandaki müzikler de sahnelerin hype’ını ikiye katlıyor; serinin kendisi ne kadar tartışılır bilinmez ama müzikler net “save” ediyor....
D-Frag! öyle “açayım da kafam dağılsın” animesi değil, direkt kafayı alıp voleybol topu gibi sektiriyor. Okul kulübü kaosu, manyak karakter dinamikleri ve absürt mizahı inanılmaz sıcak bir atmosferle veriyor. Herkes salak ama tatlı, tempo hiç düşmüyo...
Shironeko Project: Zero Chronicle başta klasik fantazi gibi duruyor ama sakın “ortalama işte” diye geçme. Özellikle final sahnesi tokadı basıyor resmen; romantizm, dram, kader üçlüsü öyle bir çarpıyor ki yerinde kalıyorsun. “Anime bitti, ben kaldım” ...
Soundtrack tam cuk oturuyor kanki; opening–ending zaten kulak kurdu, aradaki ost’lar da sahnelere gaz basıp duyguyu çat diye geçiriyor....
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2 başta “shounen klişesi” gibi duruyor ama karakter gelişimi baya tatlı ilerliyor. Başta yüzeysel sandığın tiplerin geçmişini açtıkça “hee olay buymuş” diyorsun. Özellikle Tōta’nın büyümesi ve ölümsüz tayfanın iç hesap...
Soundtrack tam “shounen damarına basan” cinsten; opening’ler hype’ı çatır çatır yükseltiyor, ama akılda kalıcılık Negima kadar değil, yine de dövüş sahnelerinde müzik girince “tamam şimdi olay var” diyorsun....
