D-Frag! tam anlamıyla kaos komedisi, ciddi söylüyorum. Çizim kalitesi ilk bakışta “eh işte” gibi duruyor ama o bilinçli bir tercih; karakterlerin abartılı yüz ifadeleri, saçma sapan sahneler o basit çizimle daha da komik hale geliyor. Aksiyon beklers...
Diyaloglar tam “shounen klişesi” kitabından çıkma kanka: laf çok, özgünlük yok. Espiri denemeleri de liseli WhatsApp grubundan hâlâ çıkamamış gibi duruyor....
Seishun Buta Yarou dışarıdan bakınca “bunny girl waifu” gibi duruyor ama aslında karakter gelişimi konusunda tokat gibi anime. Her arc’ta başka bir karakterin travmasına girip çıkıyoruz, özellikle Sakuta’nın kendi iç hesaplaşmaları çok sağlam işlenmi...
Negima’nın torunları toplanmış, shounen battle mangası kılığına girmiş “ölümsüzlük lunaparkı” gibi seri; eski serinin büyülü sıcaklığı + yeni neslin hiperaktif aksiyonu = tam gaz, kafa açan, biraz da ergen ama aşırı keyifli bir kaos atmosferi....
Diyaloglar tam “shounen klişesi” ile “Nagima zekâsı” arası gidip geliyor; bazen öyle tok cümleler patlatıyor ki hype’ı yükseltiyor, bazen de ergen muhabbetine dönüp ucuz kalıyor. Ama kabul, konuşmalar serinin temposunu fena diri tutuyor....
Karakter gelişimi konusunda UQ Holder!, Negima’nın çocuğu ama henüz tam babasına çekmemiş ergen gibi: potansiyel var, bazıları güzel parlıyor (özellikle Touta’nın “salak ama azimli” evrimi), ama yan karakterlerin çoğu level atlamadan raid’e sokulmuş ...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo, klişe romantik komedi diye başlayıp “lan ne oluyoruz?” dedirten türden. Özellikle final sahnesi... o bakışlar, o itiraf, o hafif buruk ama tatlı his… Gerçekten içe dokunuyor. 12 bölüm zaten, çerezlik duruyor ama b...
Final sahnesi tam bir “fan’a selam, kalbe hançer” anıydı; devam gelmeyecekmiş gibi bitirip hem gazı verdiler hem de ortada bıraktılar, resmen trol ending....
Soundtrack tam “shounen gazı” kıvamında: opening girince adrenalin, aralarda da duygusal sahnelerde tam yerinde patlıyor. Ne kulak tırmalıyor ne de unutulup gidiyor; sağlam, tok bir OST ama “efsane” seviyesine de çıkmıyor....
Let's Play: Quest-darake no My Life beklediğimden çok daha eğlenceli çıktı, özellikle final sahnesi tam “lan iyi ki izlemişim” dedirtiyor. Ana karakterin o noktaya kadar yaşadığı saçma ama komik quest’lerin tek bir sahnede toparlanması fena tatmin ed...
Kanojo mo Kanojo tam olarak “mantık arama, kahkaha ara” animesi. Diyaloglar o kadar absürt ve hızlı ki, her sahnede “bunu demiş olamaz ya” diye durup gülüyorsun. Üçgen miydi, kare miydi derken ilişkiler çorba oluyor, karakterler de bunu inanılmaz sam...
Çizimler tam "ortalama shounen" seviyesinde kanka; ne göz kanatıyor ne de aklı uçuruyor, ama aksiyon sahnelerinde yeterince temiz ve akıcı, işi görüyor....
Let's Play: Quest-darake no My Life beklediğimden fazla sardı, bunda müziklerin payı büyük. Açılış şarkısı tam “hadi maceraya çıkıyoruz” gazı veriyor, yer yer JRPG ost’su hissi alıyorsun. Arka plandaki melodiler de sahnelere cuk oturmuş, ne komediyi ...
Çizimler cuk oturmuş kanka; aksiyon sahnelerinde detay yağmış resmen, karakter tasarımları da hem tatlı hem karizmatik, göze çok kayıyor....
Seishun Buta Yarou, ilk bakışta klasik lise animesi gibi duruyor ama çizim kalitesiyle tokadı oturtuyor. Karakter tasarımları sade ama aşırı temiz, arka plan detayları ve renk paleti tatlı tatlı göze akıyor. Hareketler akıcı, mimikler net, özellikle ...
