Kanojo mo Kanojo tam beyin yakan ilişki saçmalığı; ama asıl vurucu kısım müzikleri. Açılış şarkısı o kadar enerjik ki ilk dakikadan mod yükseliyor, kapanış da tam “bölüm bitti ama ben hâlâ buradayım” hissi veriyor. Renkli görselle birleşince ortaya t...
Soundtrack bildiğin underrated kalmış: açılış–kapanış şarkıları akılda kalıcı, araya serpiştirilen ost’lar da sahnelerin gazını güzel yükseltiyor; serinin kendisi orta karar ama müzik kısmı baya tok tok çalışıyor....
Karakter gelişimi kağıt üstünde var ama hızdan dolayı çoğu “skip intro” gibi geçiyor; potansiyel sağlam, ama duygusal yumruk beklerken hafif bir tırmık çizğiyle yetinmişiz hissi veriyor....
Seishun Buta Yarou öyle sakin sakin ilerleyip bir anda duygularını suratına çarpan türden anime. Özellikle müzikler… Açılıştaki “Kimi no Sei” zaten bağımlılık yapıyor, arkadaki soundtrack’ler de sahnelerin duygusunu öyle güzel taşıyor ki fark etmeden...
Kanojo mo Kanojo tam olarak “konuşarak kaos çıkarma” animesi. Diyaloglar o kadar hızlı, absürt ve kendinin farkında ki, bir bakmışsın bölüm bitmiş. Sürekli tartışma, mantık arayışı ve saçma ama komik argümanlar var. Romantik komedide laf kalabalığını...
Wuliao Jiu Wanjie’nin müzikleri beklediğimden çok daha iyi çıktı, açık söyleyeyim. Özellikle aksiyon sahnelerinde giren o elektronik-rock karışımı soundtrack baya gazlıyor, loş sahnelerdeki sakin parçalar da atmosferi güzel topluyor. Açıp “bakayım ne...
Çizimler yağ gibi akıyor kanka; aksiyon sahneleri göz şenliği, karakter detayları da tam duvar kağıtlık....
Wuliao Jiu Wanjie öyle aman aman hikâyesiyle değil, çizim kalitesiyle tokatlıyor resmen. Renk paleti, karakter detayları, arka planlar… hepsi yağ gibi akıyor. Özellikle dövüş sahnelerinde animasyon akıcılığı inanılmaz tatlı, göze çok hoş geliyor. “Çi...
Final sahnesi resmen “hadi sezon 2 gelsin” diye bağırıyor ama aynı zamanda “kanka mangaya geç” tokadını da çakıyor. Güzel gaz verdi, ama yarım bırakılmış his şu an ciğer yakıyor....
Shironeko Project: Zero Chronicle, “karakter gelişimi” dersi gibi anime. Prens’in o sütçü çocuk hâlinden karanlığa doğru kayışı, Karanlık Kraliçe’nin ilk başta buz gibi durup yavaş yavaş çatlaklarını göstermesi falan baya iyi işlenmiş. Her adımda “be...
Shironeko Project: Zero Chronicle, beklentini aşan türden bir dram/fantastik anime. Açık söyleyeyim, final sahnesi tokadı basıyor; öyle herkesin seveceği, “mutlu son” kafası bekleme. Ama tam da bu yüzden akılda kalıyor. Saf aşk, savaş, fedakarlık… So...
Seishun Buta Yarou, ergenlik bunalımını alıp tokat manyağı yapıyor resmen. Duygusal tarafı zaten sağlam da, müzikleri ayrı bir güzellik: o sakin piyano dokunuşları, hafif hüzünlü melodiler sahneleri olduğundan iki kat vurucu yapıyor. Açılış-kapanış ş...
Wuliao Jiu Wanjie’yi açıp “bi bakıp çıkarım” diyeceksin, sonra müzikleri yüzünden bölüm bölüm gömeceksin, uyarmadı deme. Özellikle açılış ve aradaki background parçalar tam “fantastik kafayı” veriyor, sahneleri baya yukarı çekiyor. Hikâye fena değil ...
Diyaloglar resmen fan servisi gibi: Eski Negima ruhu var ama derinlik yok, herkes cool cümle kasmaktan karakter olmayı unutmuş. Konuşmalar akıyor ama tokat gibi vuracağı yerde tokalaşıp geçiyor....
UQ Holder!, Negima evreninde geçen ama direkt shounen battle havasına abanmış, hafif karanlık ama sürekli kafa açan esprilerle dengelenen, “lan ne izliyorum ben?” dedirten hızlı tempolu bir seri; ciddi aksiyonla hafif ecchiyi, dramla geyik muhabbetin...
