Wuliao Jiu Wanjie ilk bölümlerde “eh işte” dedirtiyor ama karakter gelişimi cidden tatlı tatlı vuruyor. Ana karakter yavaş yavaş ezik halden çıkıp kafasını, özgüvenini topluyor; yan karakterler bile boş değil, herkesin bir derdi, motivasyonu var. Bir...
Final sahnesi resmen “Negima’ya selam çakıp kaçıyorum” kafasında; duyguyu veriyor ama yarım bırakılmış aşk mektubu gibi… Hype var, kapanış yok....
Mob Psycho 100’nün final sahnesi var ya… ulan uzun zamandır bir anime beni böyle içimden yakmamıştı. Deli saçması aksiyon beklerken, çat diye duygusal tokadı basıyor. Karakter gelişimi, müzik, o son konuşmalar… resmen “büyümek böyle bir şey işte” diy...
Çizimler taş gibi; detay bol, aksiyon sahneleri yağ gibi akıyor, bazı kareler duvar kağıdı yapmalık....
Eski Negima’nın ecchi+okul komedisi unut, UQ Holder bildiğin “ölümsüzler kulübü” havasında: daha karanlık, daha ciddi ama yine shounen gazı da basıyor; hem kafa yormadan izleniyor hem de arada “lan bu baya iyiymiş” dedirtiyor....
Karakter gelişimi tam “shounen rollercoaster” modunda: Tōta başta dümdüz shounen protagonistiyken yavaş yavaş “ölümsüz olmanın bedeli”ni kafaya takan bir adama evriliyor; Negima tayfasının mirası da üstüne binince seri resmen “çocukluktan çıkıp tokad...
Shironeko Project: Zero Chronicle, baştan sona hafif melankolik ama bir o kadar da masalsı bir atmosferle gidiyor. Gökyüzü, renk paleti, müzikler derken sanki yumuşak bir karanlığın içine düşüyorsun. Tempoyu yer yer düşük bulabilirsin ama tam da o sa...
Çizimler taş gibi, detay bol, aksiyon sahneleri yağ gibi akıyor; tek sorun, bu kaliteyi görünce diğer shounen’ler gözüne boyasız kalıyor....
Soundtrack tam “shounen damarına bas ve gaza bas” kıvamında; açılış girince sanki power-up almış gibi oluyorsun, sonuna kadar hype, sıfır fren....
UQ Holder! tam “shounen soslu, hafif karanlık, hafif ecchi, bol geyik” atmosferi ya; eski Negima havasını alıp daha modern, daha rahat, daha kanlı bir macera kafasına çevirmişler. Hem sıcak hem kaotik, tam manganın sayfa arası kokusu gibi....
/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/log/l...
Final sahnesi tam “hadi hype’ı basalım” diye bağırıyor ama duyguyu yarıda kesip bırakmışlar; epik olacağım derken fanservice tadında cliffhanger’a dönmüş, insanın “devamı nerede lan?” diye ekrana atlayası geliyor....
Let's Play: Quest-darake no My Life tam “kafam dağılsın, keyif alayım”lık seri. Çizim kalitesi öyle akıl uçurmuyor ama gayet temiz, renk paleti sıcak, karakter animasyonları da tatlı tatlı akıyor. Bazı sahnelerde yüz ifadeleri baya komik yansıtılmış,...
Let's Play: Quest-darake no My Life diyalog konusunda şaşırtıcı derecede sağlam ya. Karakterler birbirine laf sokarken bir yandan da oyun dünyasına dair mantıklı muhabbetler dönüyor, geyik dozunda ama boş değil. Arada öyle punchline’lar çıkıyor ki du...
Karakter gelişimi resmen “shounen fast-food” modunda: derinleşecekleri yerde level atlatıp power-up yapıyorlar, duygusal evrim hep son sıraya atılıyor. Potansiyel var, ama çoğu karakter “cool yan roldeyim” düzeyinde takılı kalmış....
