Maou-sama, Retry! tam anlamıyla “bütçesi düşük ama ruhu yüksek” isekai. Animasyon şaheser değil, kabul, ama kafa dağıtmalık, çerezlik seri arıyorsan cuk oturuyor.
Neden izlenir dersen:
– Klasik “oyun dünyasına düşen adam” klişesini alıp hafif ters...
Mob Psycho 100 ilk bakışta “bu ne lan, çizim mi bu?” dedirtiyor ama bi’ izlemeye başlıyorsun, o sözde basit çizimler sahnelerde öyle akıyor ki ağız açık kalıyor. Özellikle aksiyon sahnelerinde animasyon kalitesi manyak seviyede, renk kullanımı da cab...
Diyaloglar resmen görgüsüz zengin gibi: hem şatafatlı hem de zero utanma. Laf sokmalar bıçak gibi, şekerli itiraflar da tam “cringe ama hoşuma gidiyo” kıvamında. Okurken hem kıkırdatıyo hem de “ulan bu şimdi niye bu kadar iyi?” dedirtiyo....
Gate: Jieitai Kanochi nite, Kaku Tatakaeri tam anlamıyla “modern ordu, orta çağ dünyasına dalıyor” fantazisi. Genel atmosfer baya keyifli: bir yanda tank, F-15, JSDF; diğer yanda ejderha, elf, büyü falan. Savaş sahneleriyle politik muhabbeti güzel ha...
Anime editörü gözüyle söyleyeyim: *Taiyou yori mo Mabushii Hoshi*, “bir lise romantiği daha işte” diye geçilecek türden değil. Mika Yamamori zaten duyguyu ince ince işleyen bir isim; burada da klasik shojo klişelerini alıp bayağı olgun, duygusal olar...
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2, karakter gelişimi açısından baya keyifli bir seri. Başta sallapati, kafasına göre takılan tiplerin zamanla ciddileşmesi, kendi geçmişleriyle yüzleşmesi falan izlemesi çok zevkli. Özellikle Tōta ve çevresindeki ekibi...
Shironeko Project: Zero Chronicle çok ortalıkta konuşulmuyor ama müzikleri cidden taş gibi. Açılış ve kapanış şarkıları hem epik hem de duygusal, özellikle bazı savaş sahnelerinde fonda çalan melodiler insanı direkt yükseltiyor. Hikâyesi klasik geleb...
...
Mahoutsukai no Yakusoku, “güzel çizimli fantastik anime” klişesini alıp üstüne duygusal tokat atarak geri veren serilerden. Sadece büyü var diye değil; büyünün ağırlığını, bedelini ve yalnız insanların birbirine tutunma hâlini cidden hissettiriyor.
...
Shironeko Project: Zero Chronicle beklediğimden çok daha derin diyaloglara sahipti, şaşırdım. Karakterler arası atışmalar, özellikle ışık ve karanlık tarafın konuşmaları, klişe gibi başlayıp bir anda “oha bunu güzel söylemişler” dedirtiyor. Felsefe y...
Seishun Buta Yarou, ilk bakışta “klasik lise anime işte” diye geçilecek türden görünüyor ama çizim kalitesi şaka değil, bayağı özenli. Arka planlar detaylı, renk paleti yumuşacık, karakter animasyonları da abartısız ama çok akıcı. Özellikle Mai’nin m...
Kanojo mo Kanojo tam bir beyin yakan saçmalık ama diyaloglar öyle akıyor ki “ulan insanlar gerçekten böyle konuşsa dünya yanar” diyorsun. Sürekli gereksiz ciddiyet, abuk mantık yürütmeler, üst üste gelen itiraflar… Tempo hiç düşmüyor. Romcom seviyors...
Shironeko Project: Zero Chronicle, ilk bölümlerde “eh” dedirtse de karakter gelişimiyle yavaş yavaş içine çeken bir seri. Prens’in saflıktan karanlığa kayışı, Iris’in ideallerine tutunma çabası falan gerçekten güzel işlenmiş. Yan karakterler bile boş...
Seishun Buta Yarou dışarıdan bakınca “bunny girl waifu” animesi gibi duruyor ama işin aslı baya sağlam psikolojik ve karakter gelişimi hikâyesi. Her ark’ta başka bir karakterin kırık tarafını görüyorsun, Sakuta’nın tavrı da klişe değil, şaşırtıcı der...
Wuliao Jiu Wanjie’ye boş iş gözüyle bakmayın, bölüm ilerledikçe kafayı yedirtiyor. Özellikle final sahnesi… “Lan az önce ne izledim ben?” diye ekrana bakakalıyorsun. Hem absürt, hem karanlık, hem de tuhaf şekilde duygusal. Kafası yerinde, farklı bir ...
