Tsue to Tsurugi no Wistoria
GÜNÜN FAVORİSİ 7.7

Tsue to Tsurugi no Wistoria

İNCELE & TARTIŞ

CANLI AKIŞ

Soundtrack tam “shounen adrenalini” kıvamında: opening’ler gazı köklüyor, aksiyon sahnelerinde müzik girince sahne iki kat epikleşiyor. Öyle unutulmaz bir efsane değil ama izlerken “oha iyi girdi müzik” dedirten türden, görevini fazlasıyla yapıyor....

Final sahnesi resmen “Negima bitti, üstüne soğuk su iç” tadında; duyguyu veriyor ama yarım kalmış hissi bırakıyor, tam gaz gidip el freni çekmişler gibi....

avatar caylak

“Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo” ilk bakışta klasik harem klişesi gibi duruyor ama hiç öyle değil; kendi türüyle dalga geçe geçe ilerliyor. Final sahnesi ise tam “ulan böyle bitmez ki…” dedirten, devamını aratan cinsten. Hem güldürüyor hem ufakt...

Kanojo mo Kanojo tam anlamıyla beyin hücrelerine suikast girişimi ama diyaloglar öyle absürt, öyle hız kesmeden akıyor ki kendini bir bakmışsın bölüm bitmiş. Karakterlerin ciddiyetle saçmalaması insanı garip şekilde içine çekiyor. Mantık aramazsan, s...

avatar caylak

Wuliao Jiu Wanjie tam anlamıyla “kafa dağıtmalık” anime. Ortam hep hafif kaotik, renkler parlak, espriler saçma ama tatlı, diyaloglar da tam internet mizahı kafasında. Ciddiyet bekleme, zaten bu serinin olayı o değil; absürt sahneler, tuhaf karakterl...

Karakter gelişimi konusunda UQ Holder tam “yarım pişmiş yemek” gibi: Potansiyel deli yüksek, tipler karizmatik ama çoğunun derinliği ya Negima hatıratına yaslanıyor ya da tam ısınmışken hızlıca geçiliyor. Yani seviyorsun ama “ulan biraz daha kazısak ...

Final sahnesi tam “lan nihayet hak ettiğini aldı” hissi verip, bir yandan da “devamı gelsin artık, böyle bitirilir mi?” diye küfrettiren cinsten. Tatmin de ediyor, sinir de bozuyor; tam klasik Akamatsu tokadı....

Diyaloglar tam “shounen klişesi 101” kitabı gibi: arada parlayan laflar var ama çoğu sahne sanki auto-pilotta yazılmış; mangadaki o zeka pırıltısı animeye pek uğramamış....

Mob Psycho 100 beklediğinden çok daha sıcak, çok daha dürüst bir anime. Renk paleti, müzikler, absürt mizah ve bir anda ciddileşen duygusal sahneler öyle güzel dengelenmiş ki, izlerken hem kopuyorsun hem de “lan bu çocuk benim” diyorsun. Shounen kliş...

Mob Psycho 100 cidden “shounen ama değil” kategorisinin kralı. İlk sezon “eğlenceli” diyorsun, ikinci sezon tokadı basıyor, final sahnesiyle de insanın kafasına tuğla gibi düşüyor. O son konuşma, o kabulleniş… Kendini tokat manyağı yapılmış gibi hiss...

Let's Play: Quest-darake no My Life, beklediğimden iyi çıktı ya. Çizim kalitesi ilk bakışta “eh işte” gibi duruyor ama bölüm ilerledikçe hoş oturuyor, karakter tasarımları da baya keyifli. Özellikle komedi sahnelerinde yüz ifadeleri cuk diye oturuyor...

FORUM GÜNDEMİ