Kanojo mo Kanojo tam anlamıyla kafa dağıtmalık, çerezlik manyak bir seri. Ciddi ilişki draması falan bekleme, bu anime bildiğin “ne izledim ben az önce” hissi yaşatıyor. Genel atmosferi aşırı enerjik, renkli ve boş yapma seviyesi inanılmaz keyifli. M...
Mob Psycho 100’a “çizimler ne lan böyle?” diye girip “abi mükemmelmiş” diye çıktım. İlk bakışta basit görünen çizim kalitesi, aksiyon sahnelerinde öyle bir patlıyor ki ekrana yapışıyorsun. Renk kullanımı, hareket akışları, o “dağınık ama bilinçli” st...
Kanojo mo Kanojo tam beyin kapatma, gül geç animesi ama çizim kalitesi şaşırtıcı derecede tatlı ve temiz. Renkler canlı, karakter tasarımları cuk oturmuş, mimikler abartılı ama komediyi çok iyi taşıyor. Özellikle kızların yüz ifadeleri ve göz detayla...
Seishun Buta Yarou, “bunny girl” diye gelip tokat gibi karakter gelişimi çakan anime. Sakuta’nın umursamaz görünen ama deli dürüst tavrı, Mai’nin kırılganlığı, yan karakterlerin tek tek açılması… Hepsinin ergenlik travmaları öyle gerçek ki bazı diyal...
Kız resmen “template kötü zengin kız”dan alıp level atlıyor; kendi ayakları üstüne durdukça hem prensin hem de yan karakterlerin maskeleri düşüyor. Romcom diye girip beklemediğin tatta karakter evrimi izliyorsun, kimse olduğu yerde saymıyor, herkes y...
Final sahnesi tam “fanfic olsa abartı derdim” seviyesinde ama sapık gibi hoşuma gitti; bu kadar şeker, bu kadar sahiplenici ve tatmin edici bir kapanışı hak etmiyorduk ama iyi ki vermişler....
Diyaloglar tam “light novel klişesi gelir şimdi” diyorsun, bir bakıyorsun karakterler şaşırtacak kadar tatlı sert, laf sokmalı konuşuyor. Özellikle prensle kızın atışmaları var ya, hem şeker hem de yer yer fena cringe sınırında geziyor ama tam o yüzd...
Shironeko Project: Zero Chronicle, tam anlamıyla “kaderine küs” bir atmosfer sunuyor. Gökyüzü krallığıyla karanlık dünyası arasındaki o kasvetli, masalsı hava çok hoş işlenmiş. Renk paleti, müzikler ve yavaş ilerleyen dram, insana garip bir melankoli...
Let’s Play: Quest-darake no My Life ilk bakışta “eh işte” grafiklere sahip gibi duruyor ama iki bölüm izleyince çizim kalitesi şaşırtıcı şekilde tatlı geliyor. Özellikle yüz ifadeleri ve komedi anlarındaki abartılı mimikler baya eğlendiriyor. Animasy...
Gate: Jieitai Kanochi nite, Kaku Tatakaeri beklediğimden çok daha iyi çıktı, özellikle müziklerde. Açılış şarkısı savaş gazı veriyor resmen, ending ise tatlı tatlı kafa dinletiyor. Aralarda çalan epik orkestral parçalar da “fantastik savaş” hissini ç...
Başrol kızın karakter gelişimi resmen level atlamak değil, class değiştirmek gibi; başta “kaderim böyle” diye kabullenen kızdan, kendi hikâyesini kalemiyle yazan soğukkanlı kraliçe adayına evrilişi aşırı tatmin edici. Prens de klasik yancı aşıktansa,...
Kanojo mo Kanojo ilk bakışta dümdüz harem komedisi gibi duruyor ama karakter gelişimi şaşırtıcı derecede tatlı ilerliyor. Naoya’nın saplantılı dürüstlüğü, Saki’nin güvensizlikleri, Nagisa’nın kendini aşma çabası derken herkes ufak ufak büyüyor. Hem c...
Kanojo mo Kanojo tam anlamıyla “ben ne izliyorum lan şu an” animesi ama bırakamıyorsun, o kadar manyak bir tempo var. Özellikle final sahnesi… koca sezonun saçma sapan romantik kaosunu öyle bir noktaya bağlıyor ki hem “devamı gelsin” diye delirtiyor ...
D-Frag! tam anlamıyla saçma sapanlığın kitabını yazıyor ve bunu yaparken müzikleriyle ayrı bir gaz veriyor. Açılış şarkısı zaten ilk dakikadan “otur, bitir beni” diyor, kapanış da kafaya fena takılıyor. Aralarda çalan komik, tempo yüksek parçalar sah...
Müzikler tam “şeker kaplı giyotin” modunda: tatlı tatlı akıyor ama alttan dramatik gerilim veriyor, sahnelere cuk oturmuş. Özellikle duygusal anlarda ost direkt kalbe kroşe....
