Wuliao Jiu Wanjie’yi izlerken en çok müziklerine takıldım, atmosferi delice iyi taşıyorlar. O hafif trip-hop, hafif lo-fi tınılar sahnelerin hissini direkt beynine kazıyor. Açılış şarkısı bile tek başına bağımlılık sebebi. Hikâye zaten sürükleyici am...
Mob Psycho 100, ilk bakışta renkli saçlı shounen gibi duruyor ama atmosferi bambaşka; hem absürt komedi, hem iç burkan duygusallık, hem de deli manyak aksiyon aynı kazanda kaynıyor. Bir bölüm kahkaha atarken, diğerinde “ulan ben ne yapıyorum hayatıml...
Diyaloglar bildiğin “shounen klişesi speedrun” gibi; arada parlayan çok sağlam laflar var ama çoğu sahne de sanki auto-play’de yazılmış gibi akıyor....
Gate: Jieitai Kanochi nite, Kaku Tatakaeri beklediğimden çok daha tok bir yapım çıktı. Özellikle çizim kalitesi hiç ucuz durmuyor; karakter tasarımları net, arka planlar detaylı, aksiyon sahnelerinde de çizimler dağılmıyor. Modern ordu ile fantastik ...
Mob Psycho 100, “shounen” diye geçip gittiğin her şeye tokat gibi cevap aslında. Psikolojik, absürt komedi, deli gibi aksiyon; hepsi var. Ama o final sahnesi yok mu… Cidden insanın boğazına oturuyor, “büyümek” denen şeyin ne kadar sancılı ama güzel o...
Kanojo mo Kanojo tam bir “beyin boşaltma” animesi; saçma aşk üçgeni, imkansız derecede dürüst bir ana karakter ve sürekli yükselen absürtlük seviyesiyle deli gibi eğlendiriyor. Ciddi romantik drama bekleme, bu tam anlamıyla kaos komedisi. Renkli atmo...
UQ Holder, Negima evreninin “yarın yokmuş gibi” takılan, bol aksiyonlu, hafif karanlık ama hâlâ shounen gazını veren hâli; nostalji kokuyor ama temposu öyle yükseliyor ki eskiyi yad ederken kendini bir anda bambaşka, daha vahşi bir maceranın ortasınd...
Seishun Buta Yarou, ergenlik bunalımı diye geçmeyip “lan biz ne yaşıyoruz?” dedirten türden bir anime. Özellikle final sahnesi… o sahne bittikten sonra birkaç dakika boş ekrana bakarsın, öyle vuruyor. Sakurajima Mai ile Sakuta’nın ilişkisi, diyalogla...
Soundtrack cuk oturuyor; açılış-kapanış şarkıları hype’ı fena körüklüyor, aksiyon sahnelerinde de müzik gazı basıp “bir bölüm daha” tuzağına düşürüyor resmen....
Diyaloglar resmen eski Negima ruhunu taşımıyor kanka; karakterler konuşmuyor, plot özet geçiyor. Espri dozu düşük, laf cambazlığı yok, hep “hikâyeyi ileri saralım” kafası. Güzel seriye ucuz fanfik çevirisi gibi duruyor diyalog tarafı....
Final sahnesi tam “fanservice değil, FAN ÖDÜLÜ” kıvamındaydı; Negima’dan kalan tüm duygusal borcu tek elde kapatıp hem nostalji hem de hype’ı tavana vurdu, üstüne bir de “devam isteriz lan” diye bağırtarak bıraktı....
Mob Psycho 100 tam anlamıyla “garip ama çok iyi” kategorisi. Renk paleti, müzikler, açılışlar falan insanın beynine neon boya döküyor sanki. Hem saçma sapan komik, hem de duygusal tokatı öyle bir çakıyor ki fark etmiyorsun bile. Karakterlerin sıradan...
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo, romantik komedi diye gelip soundtrack’leriyle gizli gizli kalbe oynuyor abi. Açılış şarkısı tam “liseli dramı” kıvamında, hafif hareketli ama duygulu; kapanış daha sakin, ince ince vuruyor. Arada çalan fon müzikle...
Diyaloglar resmen fanservis gibi akıyor: Negima mirasına saygılı, hem geyik hem ciddi anlarda taşı gediğine koyuyor. Manga okuyormuşsun ama sanki Discord’da kankalarla muhabbet ediyormuşsun gibi, zero kasıntı, tam tadında....
Mob Psycho 100, “acaba izlesem mi” diye düşündüğün anlarda direkt dalman gereken anime. Hikâyesi zaten sağlam ama müzikleri apayrı seviye; opening’i kafa sallatıyor, arka plan şarkıları sahnelere müthiş gaz veriyor. Hem duyguyu hem aksiyonu çok iyi t...
